Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
12 / 12 / 2021

...Κι αυτό που λένε δεν είναι καθόλου ωραίο.

Κάνοντας αστική περιπλάνηση στην Αθήνα χτες, 11/12/2021, Σάββατο λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, έβλεπα κατά κύριο λόγο νέκρα στα καταστήματα. Δεν μπορώ να πω ακριβώς ότι τους λυπάμαι αφού δεν επέλεξαν να αντισταθούν και να πουν ένα ηχηρό ΟΧΙ, ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ, αλλά αυτή δεν είναι κατάσταση... Είναι εικόνα διάλυσης.

Μόνο στην Ερμού είχε κάποιο κόσμο, ομολογουμένως, αλλά ούτε κατά διάνοια τον κόσμο που θα έπρεπε λογικά να έχει αυτές τις μέρες. Και, ενώ αυτοί πήγαιναν να δείξουν ταυτότητα και πιστοποιητικό στις εισόδους, σε μια γωνία ήταν ένας ζητιάνος, κουκουλωμένος, ξεπαγιασμένος.

Κατά τα άλλα, ενδιαφέρει κάποιους να μη χαθεί καμιά ανθρώπινη ζωή και γι’αυτό κλέβουν τις ελευθερίες του κόσμου...

Εν τω μεταξύ, σε όλους τους άλλους δρόμους, σου σφυρίζαμε από τα καταστήματα, κυριολεκτικά, για να μπεις να ψωνίσεις. Ανεμβολίαστος δεν υφίσταται, σας το λέω, παρά μόνο στα μεγάλα καταστήματα που έχουν φρουρό στην πόρτα. Πολλοί από τους άλλους αφήνουν τον οποιονδήποτε να μπει. Τι έχουν να χάσουν; Θα φοβηθούν το πρόστιμο όταν είναι στα όρια της οικονομικής κατάρρευσης; Και, από υγειονομικής άποψης, ποιο το νόημα; Θα «μολύνει» ο ανεμβολίαστος τον κανένα που είναι μες στο κατάστημα;

Αυτούς να τους υποστηρίζετε. Τα μικρά μαγαζιά δεν μπορούν εύκολα να τα ελέγξουν (γι’αυτό και προσπαθούν να τα καταστρέψουν)· ο έλεγχος γίνεται στα πιο μεγάλα καταστήματα. Εκεί να μην πατάτε ούτε με χαρτί.

Όσοι έμποροι μπορούν, δε, βγάζουν τα εμπορεύματα έξω από την πόρτα και διαλέγεις ό,τι θέλεις εκεί. Σ’ένα κατάστημα μπήκα και παραμέσα γιατί ήθελα να δω κάτι (και, όπως ξέρετε, είμαι οκταπλά εμβολιασμένος: χταπόδι έχω γίνει από τα εμβόλια, πλοκάμια έχω βγάλει)· κανείς δεν μου είπε τίποτα. Όσο ήμουν μέσα, πλησίασαν δυο κυράδες από έξω και ένας υπάλληλος (δεν ξέρω τι τον έπιασε) τις ρώτησε: «Εμβόλια έχουμε κάνει;» και του απάντησαν: «Ναι, βέβαια» (αμφιβάλλω αν δεν μπλόφαραν) και μπήκαν. Έτσι, στεγνά.

Πολύ μ’αρέσει να βλέπω τα φασιστικά σχέδια της κορονοκρατίας να γίνονται σμπαράλια από την απλή, καθημερινή δράση του κόσμου που απλά προσπαθεί να ζήσει, και καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να ζήσεις με διαχωρισμούς και απαρτχάιντ, γιατί δεν είναι ούτε ανθρώπινο, ούτε συμφέρον, ούτε λογικό.

Σήμερα, 12/12, έγινε μια διαδήλωση στο Σύνταγμα εναντίον των καταναγκαστικών εμβολιασμών ενώ πλήθη περαστικών περιδιάβαιναν γύρω από το Δέντρο. Η διαδήλωση δεν είχε και πολύ κόσμο. Αίσχος... Δεν τους ενδιαφέρει να διαμαρτυρηθούν ενώ τους κλέβουν την ελευθερία τους, καταλύουν το Σύνταγμα, και τους καθιστούν πειραματόζωα; Δηλαδή, τι άλλο περιμένουν να γίνει;

Φεύγοντας, διέσχισα την Ερμού όπου φαίνονταν πλήθη – πλήθη. (Για του λόγου το αληθές, τσεκάρετε βίντεο.) Ούτε κορονοϊό φοβόταν κανένας, ούτε Χάρο, ούτε τίποτα. Αλλά στα καταστήματα τριγύρω, που ήταν όλα ανοιχτά, βαρούσαν μύγες. Ένα ολόκληρο ποτάμι μες στην Ερμού, ο ένας πάνω στον άλλο – με είχαν τρομάξει – αλλά στα καταστήματα βαρούσαν μύγες.

Ίσως, τελικά, ο κόσμος να μην είναι και τόσο ανόητος και να μη γουστάρει να δείχνει υγειονομικά χαρτιά και ταυτότητα για να μπει να κοιτάξει κάτι μπλούζες και παπούτσια.

Η επανάσταση θα αρχίσει από εσάς. Με την απλή, καθημερινή δράση σας και άρνησή σας.

 

 

Επίσης . . .

Τι Είναι, Τελικά, Φανταστική Λογοτεχνία;


Νοείται φανταστική λογοτεχνία χωρίς το υπερβατικό στοιχείο;

Τι είναι εκείνο που κάνει τη φανταστική λογοτεχνία φανταστική; Έχετε ποτέ αναρωτηθεί; Είναι απλώς το να είναι μια αφήγηση ευφάνταστη; Είναι το να περιλαμβάνει υπερφυσικά στοιχεία; Είναι το να διαδραματίζεται σε άλλους κόσμους (και μόνο αυτό, ίσως); Είναι το να έχει ορκ και ξωτικά; Είναι το να έχει μάγους και δράκους; Είναι το να έχει ανθρώπους με εξωφρενικές δυνάμεις (κάποιου είδους);

Πρέπει να έχει κάτι από τα παραπάνω, ή και τίποτα;

Τελευταία, λοιπόν, διαβάζω την Dandelion Dynasty, την τετραλογία του Ken Liu (τίτλοι: The Grace of Kings· The Wall of Storms· The Veiled Throne· Speaking Bones). Είμαι τώρα στο τελευταίο βιβλίο, και με έχει ήδη κάνει να σκεφτώ κάποια πράγματα που μάλλον περισσότερο σε γενικό άρθρο ταιριάζουν παρά σε βιβλιοκριτική. Θα κάνω και βιβλιοκριτική όταν τελειώσω την τετραλογία· αλλά αυτό το άρθρο δεν θα χωρά εκεί σε καμία περίπτωση. Στέκεται από μόνο του.

Περιληπτικά, για την Dandelion Dynasty, θα πω ότι τα δύο πρώτα βιβλία μού άρεσαν πολύ (όπως έχω ήδη γράψει στα αναγνώσματά μου του 2025), αλλά από το τρίτο άρχισε να με απογοητεύει σφοδρά. Και συνεχίζει έτσι στο τέταρτο. Με το ζόρι το διαβάζω, απλά και μόνο γιατί έχω μια περιέργεια να δω πώς θα τελειώσει αλλά και για να μην πω ότι το άφησα στη μέση. Κρίμα που έχασε τον δυναμισμό του...

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα τούτου του άρθρου.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Μαΐου (26/5)


—γκράφιτι από τη Βραζιλία ... Zoomquilt 1 & 2 (& παρόμοια) ... Gen Z πριν από δύο αιώνες ... Gilgamesh (μια μικρή ταινία) ... Εξώφυλλα για το The Man Who Fell to Earth ... The Warrior's Comic Book Den ... 10 ταινίες με απάτες & απατεώνες ... Παράξενη αρχιτεκτονική (στη φανταστική λογοτεχνία) ... ALGOFOLK ... John Bolton (τέχνη) ... Houston Blacklight & Poster Company (& αφίσες blacklight από το ’70) ... Her Private Hell (από τον δημιουργό του The Neon Demon) ... Twilight Zone της Gold Key (κόμιξ) ... Heaven & Hellhound (δωρεάν βιβλίο) ... ταινίες με τρένα ... & πολλά, πολλά ακόμα στο LinX!

 

Οι Θεοί Μιλούν — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 1


Ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ επιστρέφει, ύστερα από χρόνια, στην πατρίδα του: το Βασίλειο της Χάρνωθ στη διάσταση της Μοργκιάνης. Στην Υπερυδάτια ήταν γνωστός ως ο Οφιομαχητής· εδώ δεν έχει καμιά από εκείνες τις υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά διαπιστώνει ότι παρατηρεί παρουσίες που άλλοι δεν τις παρατηρούν, κι ακούει καλέσματα που άλλοι δεν τα ακούνε. Έχει τρελαθεί από τη μετάβαση ανάμεσα στις διαστάσεις;

Σύντομα θα βρεθεί μπλεγμένος, όχι μόνο στα πολιτικά παιχνίδια εξουσίας που παίζονται στο Βασίλειο της Χάρνωθ, αλλά και στα παιχνίδια των ίδιων των θεών της Μοργκιάνης, που είναι μυστηριώδη και παράξενα, ή, πολλές φορές, ακόμα και ακατανόητα...

Εν τω μεταξύ, η Βασίλισσα Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, που σφετερίστηκε τον θρόνο από τον αδελφό του Κάλνεντουρ πριν από χρόνια, τώρα στέλνει τον στρατό της εναντίον της Όσβελακ, μιας πόλης μέσα στα σκοτεινά Χαρνώθια δάση η οποία διοικείται από τη Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, γνωστή και ως Κόμισσα των Σκιών. Η Βασίλισσα είναι σίγουρη ότι η Κόμισσα των Σκιών υποθάλπει παρανόμους και φυγάδες και αψηφά την εξουσία της. Σκοπεύει να δώσει ένα τέλος σ’αυτό, προτού προχωρήσει και σε άλλους κακούργους μέσα στο Βασίλειό της, όπως ο επικίνδυνος ληστής Έλκερθιν ο Θανατογέννητος.

Η Χάνκαθιρ, καθώς βλέπει το βασιλικό στράτευμα να πλησιάζει την πόλη της, παρατηρεί τους Αγωνιστές του Βασιλείου μέσα του – αγόρια που το μυαλό τους έχει αλλοιωθεί, από μικρή ηλικία, ώστε να είναι φανατικά πιστά στη Μητέρα του Βασιλείου – και σκέφτεται ότι δεν θέλει να σκοτώσει παιδιά σε καμία περίπτωση. Θέλει να το αποφύγει, πάση θυσία...

Κατεβάστε το